“O kadar çoktuk ki… Ama her şey bittiğinde, her birimiz kendi yolumuza gittik.”
Filmde, 2009 yazında dönemin cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad lehine yapılan seçim hilelerine tepki olarak İran’da başlayan protesto dalgasının, yani Yeşil Hareket’in arşiv görüntülerini izliyoruz. Kaosu, halkın arasındaki dayanışmayı ve aynı zamanda o büyük şaşkınlığı görüyoruz: Bunun mümkün olabilmesi, tüm bunların gerçekten yaşanıyor olması… Titrek el kamerası görüntüleri, hem kalabalığın enerjisini hem de aniden patlayan silah sesleriyle başlayan panik anını yakalıyor. Bu esnada sakin bir dış ses, ekranda gördüğümüz insanların başına gelenleri anlatıyor.
Kameranın yakaladığı o hararetli görüntüler her seferinde bir anlığına donuyor ve o bulanık karelerde gördüğümüz kişinin sonrasında ne olduğunu dinliyoruz. Bu hikâyeler, görüntülerdeki gerçek kişilere ya da onlara verilen isimlere birebir karşılık gelmemesi bakımından kurgusal; ancak her biri doğrudan hayatın içinden çekip çıkarılmış. Bu anlatılar ne kadar yürek burkucu olursa olsun, dış ses sanki tüm olan biteni bambaşka bir boyuttan gözlemliyormuşçasına o aynı sakin mesafesini hep koruyor.
