Yön./Dir. Necati Sönmez
Türkiye/Turkey, 2007, 48’

Türkiye’de ölüm cezası 2002 yılında kaldırıldı; en son cezalar 1984’de uygulandı. Bu arada, Cumhuriyetin kuruluşundan beri 15'i kadın toplam 712 kişi, başkalarına "ibret olsun diye" idam edildi. Ölüm cezasının en çok gündemde olduğu dönemlerde bile, konu genellikle belli başlı siyasi vakalar ya da ‘haksız yere asılanlar’ argümanı üzerinden tartışıldı. Sonunda AB uyum çabaları çerçevesinde yasadan kaldırıldı, ama ölüm cezasını savunanlar hiç eksik olmadı. Belgesel, Türkiye’de yaşanmış uygulamalar üzerinden ölüm cezasına insani bir perspektiften yaklaşıyor. Seyirciyi pek çok infaza sahne olan Tarihi Sinop Cezaevi ve Ankara Merkez Kapalı Cezaevi (Ulucanlar) gibi mekanlarda dolaştırırken, mahkumların son anlarına tanıklık etmeye çalışıyor; bunun olanaksızlığını bilerek… Ve hayatı darağacında sonlanmış olan yüzlerce kişi adına şu soruyu soruyor: Bu insanları niye öldürdük?

In Turkey, the death penalty was abolished in 2002, and the final executions were carried out in 1984. Meanwhile, since the foundation of the republic, a total of 712 people, 15 of which were female, were executed ‘to serve as an example’. Even at times when death penalty was a hot issue, it was only discussed either around major political cases or based on the argument of ‘unjust executions’. The documentary humanely tackles the capital punishment issue through its actual enforcements in Turkey. While wandering in two deserted prisons where many executions were carried out; the film also tries to witness the very last moments of the convicts, as if such a thing is ever possible… And it raises this question on behalf of the hundreds who died on the gallows: Why did we kill all these people?